از دست جوانيم چو پر بود غسان        پيري چو ركاب پايداري كردي

                                      *     *     *

گر همچو ما افتاده ايندام شوي          اي بس كه خراب باده و جام شوي

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزيم        با ما منشين گر نه بد نام شوي

                                      *     *     * 

من حاصل عمر خود ندارم جز غم        در عشق ز نيك و بد ندارم جز غم

   يك همدم با وفا ندارم جز درد              يك مونس نامزد ندارم جز غم

نام پروانه مكن ياد،كه نسبت نبود            با من سوخته جان،سوختهداماني را

دستم از دامن دلدار جدا ماند،(حزين)       چه كنم،گر نكنم پاره گريباني را 

با تو آنها كه باده يي زده اند        ساغر از آفتاب نستانند

واي بر جان ما ، اگر زين پس       مي فروشان،كتاب نستانند

غم عالم پريشانم نمي كرد      سر زلف پريشان آفريدند

                 نمي ترسيد از دوزخ شفائي

                 غم جانسوز هجران آفريدند

صداي تو خوب است

صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است

که در انتهاي صميميت هزن مي رويد

من از طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه تنهاترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي کرد

و خاصيت عشق اين است

کسي نيست بيا زندگي را بدزديم

آن وقت ميان دو ديدار قسمت بکنيم

ور بيفروزيش، رقص شعله اش از هر كران پيداست

ورنه خاموش است و

خاموشي گناه ماست

عشق

تنها آزادي در جهان است

چون

روح را چنان نوازش مي كند

كه هيچ قانون طبيعتي يا انساني

نمي تواند ماهيت آن را تغيير دهد

اگر نامه اي مي نويسي به باران

اگر نامه اي مي نويسي به خورشيد

اگر نامه اي مي نويسي به دريا

سلام مرا نيز بنويس

سلامي پر از شوق پرواز از روزن آرزو ها

مي خواهم از تو بگويم  از جواني  از شور  از سيل باران بهاري

در جاري رگهاي تو

از سرخي گونه ات و از نبض شقيقه ات كه چون به هيجان آيد

طغياني از انقلاب زندگي رگهاست

از تو جوان كه درياي قدرتي  موج نشاطي  شور و اشتياقي

گاه چون اقيانوس آرام و گاه چون موج سهمگين درياي خشمگين

گاه چون شكوفه تازه بهاري و گاه چون برگ زرد پاييزي ملول از بيرحمي

پيش از اينها بيش از اينها گفته اند از جواني

 جواني چيست ... ؟ ماهيتش ... خصوصيتش و اينكه چه بايد كرد ؟

راستي چه بايد كرد ؟ چطور بايد قدر جواني را دانست ؟

چطور بايد جوان بود ؟ و جوان ماند ؟ راز جواني در چيست ؟

جواني موهبتي است چون بنفشه بهاري گذرا و زيبا

تا به ديدنش بنشيني رفته است

اين است كه پيران ما  آنان كه اين بهار را از دست داده اند مي گويند

(( قدر جواني كه نداني بدان...))و يا ((روز جواني سال پيري بنگر... ))

اما مي دانم كه تو امروز از اين شعار ها خسته اي نمي داني جواني

 چيست و از جان تو چه مي خواهد ؟

خود با موج آن مي روي  !در درون آني اما نمي داني كه چيست

چون چهل را گذراندي  چشم باز مي كني و مي گويي

((يادش بخير  وقتي جوان بودم ...  ))

جواني زميني است حاصلخيز اما بكر  بذري بايد پر بار و باراني بارور

فقط در آن بذر نيكي بكار و چون دانه ات را كاشتي

زماني كه مو هاي شقيقه ات به سپيدي رفت زمينت حاصل مي دهد.

و تو هنوز جواني  زيرا كه حاصل جواني داري  نه خود جواني را...

پس بيا

(( يك بار ديگر آزمون كن نغمه اي در پرده اي ديگر

بر روي بامي ايستاده اي كه بلنديش كوتاهتر از بام حيرت نيست

و كفتري در دست هايت مي زند پرپر كه قلبش پرواز صبح و پريدن هاست و

مي تپد از تو صد عشق افزونتر)) .))

                  اميدوارم كه هميشه استوار و پايدار باشيد

امروز

 به پايان مي رسد

از فردا برايم چيزي نگو

من نمي گويم

((فردا روزي ديگر است))

فقط مي گويم

((تو روز ديگري هستي ))

همان كه بايد به خاطرش زنده بمانم

عشق چون آيد برد هوش دل فرزانه را

               دزد دانا مي كشد اول چراغ خانه را

آنچه كرديم ما با خود هيچ نابينا نكرد

               در ميان خانه گم كرديم صاحب خانه را

                                                         (زيب النسا)

                       شعبده

 خورشيد

       زخم خورده  گسسته  گداخته

    مي رفت و اشك سرخش

           بر آب مي چكيد

     در بيشه زار دريا

مي گشت نا پيدا !

     ديگر دلم به ماتم مرگش نمي تپد

            بازيگران شعبده را مي شناختم

 فردا دوباره از دل امواج مي دميد

       من

                خسته  زخم خورده  گسسته ...

       در بيشه زار حسرت خودم

                              مي گداختم !

خانه دوست كجاست ؟

    در فلق بود كه پرسيد سوار

  آسمان مكسي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت

       به تاريكي شن ها بخشيد

  و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت

   نرشيده به درخت

        كوچه باغيست كه از خواب خدا

     سبزتر است

             و در آن عشق به اندازه پر هاي صداقت آبيست

مي روي تا ته ان كوچه كه از پشت بلوغ

        سر بر مي آرد

  سپس به سمت گل تنهايي مي پيچي

   دو قدم مانده به گل

        پاي فواره جاويد اساطير مي ماني

و تو را ترسي شفاش فرا مي گيرد

   و در صميميت سيال فضا

           خش خشي مي شنوي

كودكي مي بيني

     رفته از كاج بلندي بالا تا

             جوجه بردارد از لانه نور

        و از او مي پرسي

                    خانه دوست كجاست ؟

                                           نيايش

الهي : خلق تو شكر نعمت هاي تو كنند  من شكر بودن تو كنم

                             (نعمت بودن توست)

كه اگر خداوند لطفش را برگرداند و نعمت خود را بستاند انسان به چيزي زنده نباشد .

     شيخ گفت : (خداوند بر دل من ندا كرد

                                               بنده من چه بايدت بخواه)

گفتم : الهي  مرا بودن تو بس      كه ديگر خواهم ؟

(بر گرفته از تزكره الاوليا عطار)

سنگ بد گهر اگر كاسه زرين بشكست

                                  قيمت سنگ نيفزايد و زر كم نشود

                                    ***

دود اگر بالا نشيند كسر شان شعله نيست

                                  جاي چشم ابرو نگيرد گر چه او بالاتر است

                                    ***

كره خر از خريت پيش پيش مادر است

                                  كره اسب از نجابت در تعاقب مي رود

                                    ***

اين قافله عمر عجب مي گذرد

                                  درياب دمي كه از طرب مي گذرد

                                    ***

بوي جوي موليان آيد همي

                                  ياد يار مهربان آيد همي

                                    ***

زندگي

           كاشتن اميد است

                           در گلدان نااميدي

                                    ***

به كار عمل آيد      نه سخنراني

مقدس ترین کلمه : خدا

زیبا ترین کلمه : عشق

پر احساس ترین کلمه : محبت

پر معنی ترین کلمه : نگاه

عالی ترین کلمه : دوستی

تلخ ترین کلمه : جدایی

دردناک ترین کلمه : جنایت

بد ترین کلمه : تمسخر

و آشنا ترین کلمه : مادر

تو در كنارم هستي ...

اگر بدانم

روزي با تو سخن خواهم گفت

تيره بختي را مي پذيرم

اگر بدانم

روزي چشمان تو را خواهم سرود

مرگ را مي پذيرم

اگر بدانم

روزي تو خواهي فهميد

كه ((دوستت دارم))

تو به من خنديدي

     و 

      نمي دانستي كه من به چه دلهره

  از باغچه همسايه

         سيب را دزديدم

     باغبان از پي من تند دويد

 سيب را دست تو ديد

            غضب آلوده به من كرد نگاه

  سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

                و تو رفتي و هنوز

      سالهاست كه در گوش من آرام آرام

رنگها را از طبيعت به امانت مي گيرم

زيبايي آسمان و دريا را مي ربايم

آرامش كوه را شبانه شكار مي كنم

تا تو را در كنج يك رويا پيدا كنم

و همه چيز را

به تو ببخشم

تماشايت كنم

و بعد بگذارم بروي ...

مرگ پايان فرزند زمين است

   براي روح ما

     مرگ تنها آغازي است

كسي كه يك بهار يا بيشتر زندگي كرده است

   تو گويي كه تمام بهاران را زيسته است

         مرگ همه چيز را جا به جا مي كند

اما درك بركت را از روح آدمي نمي گيرد

تو به من خنديدي

     و 

      نمي دانستي كه من به چه دلهره

  از باغچه همسايه

         سيب را دزديدم

     باغبان از پي من تند دويد

 سيب را دست تو ديد

            غضب آلوده به من كرد نگاه

  سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

                و تو رفتي و هنوز

      سالهاست كه در گوش من آرام آرام

  هنوز بدرود نگفته اي

دلم برايت تنگ شده است

چه بر من خواهد گذشت

اگر زماني از من دور باشي؟

هر وقت كه كاري نداري انجام دهي

تنها به من بينديش

من در روياي تو

شعر خواهم گفت

شعري درباره ي چشمهايت

و

زندگي پر از مشكلات است

   تنها كساني مي توانند از اين مشكلات عبور كنند

     كه روحشان سرشار از اميد باشد

      و نااميدي در آنها نفوذ نكند ... !

                                  ***

مهرباني را در كودكي ديدم كه

     آبنباتش را در درياچه نمك انداخت تا شيرين گردد

                                  ***

پيوند عشق حقيقي حتي به مرگ گسيخته نمي شود

                 چه رسد به دوري

     در جواب اين جمله :

                     از دل برود هر آنكه از ديده برفت

                                  ***

هميشه غمگين ترين لحظات را عزيز ترين كسانمان به ما هديه مي كنند

                                  ***

در سفيدي چشمانت تمام رنگ ها را تجزيه كردم تا به سياهي رسيدم

                                  ***

ننگ است كه روشنايي ديدگان در ظلمات انديشه غرق شود

                                  ***

مي خور كه هزار بار بشت گفتم

                                  باز آمدنت نيست چو رفتي رفتي

عشق مثل آبه

مي توني توي دستت نگهش داري

اما آخرش  يه روز دستتو باز

ميکني مي بيني نيست

قطره قطره چکيدن

بدون اينکه بفهمي

دستت پر از خاطره شده

سمـن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند
 پري رويان قرار از دل چو بستيزند بستانـند
 بـه فـتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند
 ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند بفشانـند
 به عمري يک نفس با ما چو بنشينند برخيزند
 نـهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند
سرشک گوشه گيران را چو دريابند در يابند
 رخ مـهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانـند
 ز چشمم لعل رماني چو مي‌خندند مي‌بارند
 ز رويم راز پنهاني چو مي‌بينند مي‌خوانـند
دواي درد عاشق را کسي کو سهل پـندارد
 ز فـکر آنان که در تدبير درمانند در مانـند
 چو منصور از مراد آنان کـه بردارند بر دارند
 بدين درگاه حافظ را چو مي‌خوانند مي‌رانـند
در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند
 کـه با اين درد اگر دربند درمانند درمانـند

                                منبع:(وبلاگ خاطرات يك مدير)

روزی احساس کردم که فقير ترين موجود روی زمينم ،و اون روزی بود که تو رو از دست دادم ،خواستم براي از دست دادنت اشک بريزم ،امّا تمومه اشکمو براي به دست آوردنت ريخته بودم ... !!!

زندگي اجبار است ...       مرگ انتظار است ...     عشق يك بار است ...

  جدايي دشوار است ...        ولي ياد تو تكرار است ... !

يه دختره کوری تو اين دنياي نا مرد زندگی ميکرد.اين دختره يه دوست پسری داشت که عاشقه اون بود . دختره هميشه ميگفت اگه من چشم رو داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم.يه روز يکی پيدا شد که به اون دختر چشمش رو بده وقتی که دختره بينا شد ديد که دوست پسرش کوره .بهش گفت من ديگه تورو نمي خوام برو.پسره با ناراحتی رفت و يه لبخنده تلخ بش زد و گفت مراقب چشمهاي من باش

آري زندگي زيباست

    زندگي آشتگهي ديرنده پا برجاست

  گر بيفروزيش رقص شعله اش در هر كران پيداست

ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست

گفتمش بي تو چه بايد كرد

  عكسي از صورت چون ماهش را داد

    گفتمش مونس شبهايم كو ؟

تاري از زلف سياهش را داد

  وقت رفتن همه را بوسيد و

به من از دور نگاهش را داد

  يادگاري به همه داد و به من

          انتظار سر راهش را داد

      يكي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

          نگاهش مي كنم شايد

   بخواند راز پنهانم

كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس و صد افسوس

   كه او هرگز نگاهم را نمي خواند

     به برگ گل نوشتم من

تو را من دوست مي دارم

                ولي افسوس

او گل را به زلف كودكي آويخت 

                        تا او را بخنداند

   شبانگه گفتم اي مهتاب

             سر راهت به گوش او

       سلام من رسان و گو

تو را من دوست مي دارم

    ولي افسوس چون مهتاب

               به روي بسترش لغزيد

يكي ابر سيه آمد كه روي مه بپوشاند

  صبا را ديدم و گفتم

صبا دستم به دامانت

      بگو از من به دلدارم

تو را من دوست مي دارم

    ولي افسوس و صد افسوس

ز ابر سيه برقي جست

  كه قاصد را ميان راه بسوزاند

            كنون وا مانده از هر جا

    دگر با خود كنم نجوا

يكي را دوست مي دارم

آمده ام

      كه در شكوه عشق و نور زيبايي زندگي كنم

           كه اين هر دو بازتابي از پروردگارند ...

                                                     (جبران)

در رنج من آرامش

   و در اشك هاي من آزاديست ...

      زندگي قصه اي نيست

            كه ابلهي آن را گفته باشد

         زندگي يك انديشه بلند طولاني است ...

     زندگي شايد همين باشد

           يك فريب ساده كوچك

                از دست عزيزي كه دنيا را جز با او

            و جز براي او نمي خواهي

     آري زندگي بايد همين باشد

                                (اخوان ثالث)